Ferrari żółć scudetto

Dlaczego ten kolor ma znaczenie

Zapytaj kogokolwiek o kolor Ferrari, a usłyszysz: czerwony. Ale czerwone nadwozie — Rosso Corsa — nigdy nie było wyborem Enza Ferrariego. Zanim pojawiły się barwy sponsorów, międzynarodowe wyścigi przydzielały każdemu krajowi jeden kolor: Włochy czerwony, Francja niebieski, Wielka Brytania zielony, Niemcy biały. Każde włoskie auto jeździło na czerwono. Kolor, który Enzo naprawdę wybrał — ten, który mówi Ferrari, a nie tylko Włochy — to kanarkowa żółć scudetto, tarczki za Koniem Stającym Dęba.

Żółć rodzinnego miasta

Ta żółć to duma miasta. To Giallo Modena, kolor Modeny, rodzinnego miasta Enza — żółć gonfalonu miasta, jego ceremonialnego sztandaru. Herb czyta się jak mała mapa jego tożsamości: włoska trójkolorowa flaga na górze, osobisty hołd pośrodku, rodzinne miasto w tle.

Koń był i pozostał czarny; dodałem kanarkowożółte tło, kolor miasta Modeny.

Enzo Ferrari

Pożyczony koń

Czarny koń też nie był jego wynalazkiem. Należał do hrabiego Francesca Baracca, najlepszego włoskiego asa myśliwskiego pierwszej wojny światowej, który namalował na swoim myśliwcu stającego dęba konia. Baracca zginął w 1918 roku; w 1923, gdy Enzo wygrał wyścig nieopodal rodzinnego miasta pilota, jego matka, hrabina Paolina, namówiła Enza, by dla szczęścia umieścił konia jej syna na swoich autach. Zrobił to w 1932 roku — a konia zostawił czarnego, co zwykle odczytuje się jako żałobę po poległym lotniku.

Dokładny odcień żółci

Cel punktowany to #FCE500 — HSB(55°, 100%, 99%): maksymalne nasycenie, niemal maksymalna jasność i barwa cieplejsza od czystej żółci zaledwie o jakieś pięć stopni. Na tym polega cały trik — olśniewająca, niemal cytrynowa żółć z ledwie wyczuwalną złotą krawędzią, nie głębokie miodowe złoto i nie limonkowa zieleń. Musi pozostać tak jasna, by odbity na niej czarny koń czytał się jako zdecydowana czerń.

Dlaczego więc wszyscy widzimy czerwień?

Bo to tor wyścigowy ją rozsławił — ale czerwień, nawet wśród kupujących, przyjmowała się powoli. Pod koniec lat 50. XX wieku na 1000 sprzedanych Ferrari czerwień była dopiero czwarta: 348 aut było szarych, 154 niebieskich, 126 białych, a czerwonych zaledwie 99 (żółtych: raptem 10). Panowanie czerwieni nad autami drogowymi przyszło później, gdy okrzepł wokół niej mit.