Kubuś Puchatek — Futro

Skąd wziął się ten kolor

Kubuś Puchatek zaczął jako postać literacka w jednoimiennej książce A.A. Milne'a z 1926 roku, ilustrowanej przez E.H. Sheparda w miękkich tonach ołówka, które sugerowały stłumiony brąz-złoto. Disney licencjonował prawa do adaptacji od Stephen Slesinger, Inc. w 1961 roku i wyprodukował Kubuś Puchatek i drzewo z miodem w 1966 roku, pierwszy z animowanych krótkich metraży Puchatka studia. Nowe przygody Kubusia Puchatka nadawały w bloku sobotniego poranka ABC od 1988 do 1991, i to ta wersja zablokowała nowoczesną paletę Puchatka — ciepły miodowo-pomarańczowy zauważalnie bardziej nasycony niż oryginalna akwarela Sheparda.

Hex rozkłada się do HSB(33°, 79%, 86%). Odcień leży mocno między pomarańczem (30°) a żółtym (60°), niemal dokładnie w jednej trzeciej drogi w stronę żółtego. Nasycenie jest wysokie na 79% — w standardzie Disneya, ale nie maksymalizowane. Jasność jest na 86%, wysoka, ale z celowym zapasem. Łączny efekt to dokładnie tak, jak wygląda słoik świeżego miodu w świetle słońca: ciepły, jasny, z wystarczającą głębią, by wyglądać na fizyczny kolor zamiast czystego oświetlenia.

Dwie złe odpowiedzi dominują tę rundę: „zbyt brązowy" i „zbyt żółty". „Zbyt brązowi" za bardzo obniżają jasność — Puchatek nie jest cynamonowym misiem, jest miodowym misiem, a jego jasność trzyma się w górnych 80.. „Zbyt żółci" pchają odcień powyżej 40° w prawdziwy żółty — ale kolor Puchatka jest znacznie przechylony w pomarańczowy, a czysty żółty sprawia, że wygląda jak SpongeBob z uszami. Trafiaj, kotwicząc odcień na 33° (jedna trzecia drogi z pomarańczu do żółtego), nasycenie w górnych 70-tych i jasność w środku 80-tych — nie więcej.