Ferrari scudetto sarısı

Bu renk neden önemli

Ferrari'nin rengini kime sorsanız kırmızı der. Oysa o kırmızı kaporta — Rosso Corsa — Enzo Ferrari'nin tercihi hiç olmadı. Sponsor renk düzenleri ortaya çıkmadan önce, uluslararası yarışlar her ülkeye bir renk biçerdi: İtalya kırmızı, Fransa mavi, Britanya yeşil, Almanya beyaz. Bütün İtalyan arabalar kırmızıyla yarışırdı. Enzo'nun asıl seçtiği renk — yalnızca İtalya değil, Ferrari diyen renk — şaha kalkmış atın ardındaki o küçük kalkanın, yani scudetto'nun kanarya sarısıdır.

Memleket sarısı

O sarı, bir şehir gururudur. Adı Giallo Modena: Enzo'nun doğduğu yer olan Modena'nın rengi — kentin gonfalonunun, yani o törensel sancağının sarısı. Arma, adeta onun kimliğinin küçük bir haritası gibi okunur: en üstte İtalyan üç rengi, ortada kişisel bir saygı duruşu, arka planda ise memleketi.

At siyahtı ve siyah kaldı; arka plana ise Modena şehrinin rengi olan kanarya sarısını ben ekledim.

Enzo Ferrari

Ödünç alınmış bir at

Siyah at da onun icadı değildi. At, İtalya'nın Birinci Dünya Savaşı'ndaki en büyük as pilotu Kont Francesco Baracca'ya aitti; Baracca, avcı uçağının üzerine şaha kalkan bir at resmetmişti. Baracca 1918'de hayatını kaybetti; 1923'te Enzo, pilotun memleketinin yakınında bir yarış kazandıktan sonra, Baracca'nın annesi Kontes Paolina, uğur getirsin diye oğlunun atını arabalarına koymasını istedi. Enzo bunu 1932'de yaptı — ve atı siyah bıraktı; bu, genellikle düşen havacının yası olarak yorumlanır.

Tam o sarı

Puanlama hedefi #FCE500 — HSB(55°, 100%, 99%): doygunluk en üstte, parlaklık neredeyse en üstte ve renk tonu saf sarıdan yalnızca beş derece kadar daha sıcak. İşin bütün püf noktası bu — en hafif altın kenarını taşıyan, pırıl pırıl, neredeyse limon gibi bir sarı; ne koyu bir bal altını ne de misket limonu yeşili. Üstüne basılan siyah atın katıksız bir siyah olarak okunabilmesi için bu kadar parlak kalmak zorunda.

Peki neden hepimizin aklına kırmızı geliyor?

Çünkü onu asıl meşhur eden yarış pisti oldu — ama kırmızı, alıcılar arasında bile ağır ağır tuttu. 1950'lerin sonunda satılan 1.000 Ferrari'nin içinde kırmızı ancak dördüncü sıradaydı: 348'i gri, 154'ü mavi, 126'sı beyazdı ve yalnızca 99'u kırmızıydı (sarı ise topu topu 10). Kırmızının yol arabaları üzerindeki saltanatı, efsane onun etrafında katılaştıkça çok daha sonra geldi.